Vuurschoppen – vrouwen dragen mannen” IS EEN VIERSTERREN VOORSTELLING!”
(door Paul Weelen – Dagblad de Limburger)


“Vuurschoppen was iets waar ik niet direct kon over praten, waar ik over moest nadenken, wat ik moest laten bezinken. De voorstelling heeft me zeker en vast geraakt.”
(door Chantal van den Eede)


“Ik heb afgelopen zaterdag 22 februari de voorstelling Vuurschoppen gezien. Heel indrukwekkend en op momenten voor mij heel herkenbaar. Ik kom nog een keer, nu met mijn zoon!”
(door Ine Tummers)


“Afgelopen zondagavond heb ik de voorstelling Vuurschoppen gezien.
Ik heb genoten van de voorstelling en de accommodatie.
De voorstelling maakte indruk door
zijn intiem karakter en de acteurs die je meenamen in hun emoties. Een prachtig thema en mooie teksten. Een avond waar ik mijn hart aan heb opgehaald. Dank hiervoor.”
(door Hilde Winters)


“Een theaterstuk of -voorstelling doet er pas echt toe – en is in dat geval noodzakelijk en onmisbaar – als minimaal één vraag aan de orde is die het menselijk bestaan raakt. ‘Vuurschoppen – vrouwen dragen mannen’ doet dat en heeft me bij mijn strot gepakt.

De basis van het verhaal ligt in de Eerste Wereldoorlog, ooit getypeerd als het meest zinloze conflict dat de mensheid heeft geteisterd. Op het slagveld aan de zee bij Duinkerken
– wordt een van de lichamelijke en geestelijk verminkten opgeraapt door een vrouw. Een van de de ‘anderen’. Deze verpleegt en verzorgt
hem, zij hechten aan elkaar en krijgen een
kind waardoor zij door de dorpsgemeenschap worden uitgekotst. Het grote wereldconflict, ontstaan door de weigering of het (mannelijke) onvermogen om schijnbaar vastgelopen situaties op een ‘volwassen’ manier op te lossen tegenover de (vrouwelijke) troost, de empathie en het vermogen om te helen, verplaatst zich van het mondiale level naar het leven van alledag en hecht zich aan een familie – de kleinkinderen – om daar zijn verwoestend werk als spook en onheilstichter voort te zetten.

De grote kwaliteit van het stuk en de acteurs zit in ’m in datgene dat bij het publiek teweeg wordt gebracht. De voorstelling legt je als het ware aan een infuus, dat is ingeprikt in die baan van je lijf die van je oren en je ogen rechtsreeks naar je hart en je ziel loopt..

Kapot gedrilde idealen en dromen; angsten die niet meer te beheersen zijn. Het vluchten in een fantasiewereld die de sores draaglijk maakt en op afstand houdt; voor een aantal jaren althans totdat de zaak begint te schuiven. Ga er maar aanstaan. En wie van ons zou voor zichzelf durven beweren dat dit mijnenveld onbekend terrein is?

De voorstelling is goed in elkaar gestoken.
De geschiedenis van de personages en hun lotgevallen wordt aangeboden in een bloedmooie, poëtische, ontroerende en uitgebalanceerde
tekst met eenvoud als belangrijkste kenmerk.
Die schoonheid kun je als toeschouwer gewoon niet afslaan. Maar daarmee wordt een paard van Troje bij je binnen gereden. En door hun knappe ingetogen acteren plaatsen de spelers het onheil, dat nog komen moet, ongemerkt diep in de zaal, om het op het meest kwetsbare moment zijn ontregelend werk te laten
verrichten.”

(door Peter Pluymen)